zondag 17 oktober 2021

Britpophart

Na al die donkere, boze postpunkbands als Idles, Shame en Fontaines D.C.  die recent uit het Verenigd Koninkrijk komen, is de sterk opkomende gitaarband The Lathums zeer verfrissend te noemen. Deze jongemannen uit Wigan borduren namelijk niet verder op de doom & gloom van Joy Division, maar hebben hun licht opgestoken bij de vrolijkere, melancholische klanken van jaren ’80 gitaarbands als The Smiths en The Housemartins. Beetje The Kooks en Arctic Monkeys erbij en je hebt met How Beautiful Life Can Be een debuutalbum dat ondergetekende heel het weekend mee loopt te fluiten, net als Paul Weller, Elton John en Tim Burgess naar het schijnt. De Guardian is nog een beetje kritisch en stipt vooral aan dat de boys niet “as lyrically sharp as their forebears” zijn. Dat klopt ook wel, maar jongens,  Circles of FaithFight OnI Know That MuchI See Your Ghost (Hallo Arctic Monkeys), Artificial Screens en  (absolute uitschieter) The Great Escape zijn wel topliedjes, hoor. Afijn, die nummer 1 positie in de UK Album Chart voor een weekje zegt natuurlijk ook wel wat. Ja, mijn oude Britpophart juicht bij elk rondje van deze plaat.



zondag 10 oktober 2021

De waarheid, nu

De eerste woorden uit het fijne boek Drie akkoorden en de waarheid - Muzikale levenslessen (2014) van Rob van Scheers zijn meteen raak:

Een goed popliedje is als een polaroid uit het volle leven: een vaak herkenbaar verslag van een ervaring, een uitdrukking van een stemming, een maatschappelijk statement soms. In het beste geval steken we er zelf iets van op voor onze eigen existentie, noem het een muzikale levensles. Drie akkoorden en de waarheid. Precies wat de dokter voorschrijft, zogezegd.

En iets verderop in dat boek een quote van Gerard Reve die ik ook meteen opschreef, want ook zo mee eens:

Een kunstenaar moet verwarring zaaien in het kamp van de vijand.

Het sluit aan bij wat ik eerder die dag ook las op een Belgische website, een quote van Fisher-Z frontman John Watts:

De bedoeling van kunst en muziek is dat je onderwerpen kan aansnijden waarover mensen normaliter niet zouden nadenken.

Ook de waarheid. Zo komen we ergens.

John Lennon, hij zou gisteren 81 jaar geworden zijn, begreep dat allemaal ook wel. Zeker met Yoko verwarde hij regelmatig de vijand en ook de vriend. Na de Beatles leek de waarheid ook belangrijker voor 'm te worden. Eerlijker naar zichzelf en over z'n verleden. Je moet het ook maar durven, een popliedje beginnen met Mother, you had me but I never had you; I wanted you, you didn't want me. En als-ie zich kwaad maakte, kreeg je liedjes als Gimme Some Truth, waar ook geen woord Spaans bij zat: 

I'm sick to death of hearing things
From uptight, short-sighted, narrow-minded hypocrites
All I want is the truth, now.