dinsdag 25 mei 2021

Ronduit ridicuul

Now there's lots of time, and nothing left to fix
Except the things I am trying not to think of while I can

David Ackles. Zijn naam valt op pagina 85 van de vermakelijke autobiografie Ik, Elton John. Het gaat over Eltons eerste optreden in Amerika, in 1970. De platenmaatschappij gelooft er wel in en heeft de beruchte zaal The Troubadour in Los Angeles geregeld en met de Amerikaan David Ackles meteen ook een voorprogramma. Elton vond dat “ronduit ridicuul”. Hij schrijft:

“Maar David Ackles zit bij Elektra,’ stribbelde Bernie [Taupin – Eltons schrijfpartner] zwakjes tegen. Hij moet hebben teruggedacht aan de talloze uren waarin we in Froome Court naar Ackles’ debuutalbum hebben geluisterd en hadden gesproken over zijn ongeëvenaarde coole label Elektra, dat werd gerund door de fantastische Jac Holzman en legendes van de West Coast-muziek zoals The Doors, Love, Tim Buckley en Delaney and Bonnie onder contract had.”

Ik las het en ging rechtop zitten. Hier kwamen twee dingen mooi samen. Zo inspireerde het boek Follow The Music (1998) van Jac Holzman mij om nog meer met muziek te doen en was ik dankzij een interview met Noel Gallagher een paar jaar geleden in een fijne David Ackles fase beland. De Oasis gitarist had het liedje Down River in een lijstje gezet met favorieten en van het een was het ander gekomen.

Het is dan ook een prachtig liedje, uit 1968. De hoofdpersoon is net vrij na drie jaar gevangenisstraf en we horen enkel zijn kant van het gesprek dat hij heeft met Rosy, zijn vriendin. Maar waarom stopte ze ineens met schijven? Mocht het niet meer van haar vader? De naam Ben valt. Ja, die kent hij wel, hij heeft immers bij Ben op school gezeten, het is een goede gast. Hij weet hoe laat het is, maar houdt zich sterk; ze moet die Ben maar dicht bij haar houden. Drie jaar was lang en het leven gaat door, dat weet hij ook wel. Hoe dan ook, hij vond het leuk om haar weer eens te zien na al die jaren, maar hij moet weer verder, hij heeft andere dingen te doen. O ja Rosy, hé Rosy, nog een ding: I care.

Hoewel er wel berichten in de pers verschenen dat Ackles in de gevangenis had gezeten (een interviewer begreep ‘m verkeerd toen hij in een verhaal over z’n tour langs gevangenissen, zei “I’ve been in prison 22 times”), is Down River niet autobiografisch. Toch was een gebeurtenis uit z’n leven wel de inspiratie voor Down River, zoals hij in een ander interview verduidelijkte. Hij had al drie jaar een vriendin toen hij na 5 maanden toeren in Zuid-Amerika thuiskwam en begreep dat ze in de tussentijd met een ander in het huwelijksbootje was gestapt. Ze had het ‘m alleen nog niet verteld. Al die maanden bleven ze wel schrijven, maar ze wou dit nieuws hem toch persoonlijk vertellen. “I’ll take whatever feeling I’ve got and put it into a framework that’s more romantic or that’s cleaner, that you can conjure more easily," aldus Ackles over z’n manier van songwriting.

Wel geliefd bij muzikanten als Elton John, Elvis Costello en Phil Collins, maar het grote publiek wist David Ackles nooit echt te bereiken, In de vijf jaar na z'n debuut bracht hij nog drie platen uit: Subway To The Country (1970), American Gothic (1972) en Five and Dime (1973). Geen verkoopsuccessen, maar tegenwoordig gelukkig allemaal te vinden in Spotify

Vooral op American Gothic staan een aantal prachtige, melancholische pianoliedjes. Neem bijvoorbeeld alleen al het uiterst duidelijk getitelde Waiting For The Moving Van. In 3 minuten en 39 secondes schept Ackles een trieste filmscene, met achtergrondverhaal. Het oude huis is leeg, tien jaar huwelijk is klaar. Hij staat buiten, op de veranda, te wachten. Die grote boom met schommel, wat zullen ze er mee doen? Het is er nooit van gekomen om die boomhut te timmeren. En de nooit gerepareerde voordeur, die piept en kraakt. Ze hoorde 'm altijd binnenkomen, diep in de avond, en liep 'm dan tegemoet op de trap. Nu werkt hij minder hard, maar is het wel te laat. De verhuiswagen laat op zich wachten. Waar blijven ze nou, hij moet nog een heel nieuw leven uitdenken.

Minsten zo mooi is Love's Enough. Een prachtige melodie en tekst over verliefd raken en te genieten van elk moment. Niet denken aan morgen, want tomorrow is forever and love's enough for anyone today.

Vanaf 1994 was er steeds meer interesse in het werk van David Ackles, dankzij de heruitgaves van Elektra. De verkoopcijfers waren goed en hij werd steeds meer gezien als een sterke singer/songwriter die nooit echt op waarde was geschat. Engeland begon aan 'm te trekken, maar het was te laat. David Ackles overleed in 1999 op 62 jarige leeftijd. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten