zaterdag 29 mei 2021

Prime jive

In de categorie 'intro's die eigenlijk toffer zijn dan de rest van het liedje': Rock It (Prime Jive) van Queen (1980). Kan me nog dagen herinneren dat ik 'm continu na 57 secondes weer vanaf het begin afspeelde. En weet je, misschien was dat vandaag ook wel het geval.

Bedacht me overigens nog een tweede in deze categorie: One Of These Nights van Eagles (1975). De rest van het nummer lost de spannende intro voor geen meter in. Suf refrein ook. Enfin, nooit echt mijn band geweest, die Eagles. 

dinsdag 25 mei 2021

Ronduit ridicuul

Now there's lots of time, and nothing left to fix
Except the things I am trying not to think of while I can

David Ackles. Zijn naam valt op pagina 85 van de vermakelijke autobiografie Ik, Elton John. Het gaat over Eltons eerste optreden in Amerika, in 1970. De platenmaatschappij gelooft er wel in en heeft de beruchte zaal The Troubadour in Los Angeles geregeld en met de Amerikaan David Ackles meteen ook een voorprogramma. Elton vond dat “ronduit ridicuul”. Hij schrijft:

“Maar David Ackles zit bij Elektra,’ stribbelde Bernie [Taupin – Eltons schrijfpartner] zwakjes tegen. Hij moet hebben teruggedacht aan de talloze uren waarin we in Froome Court naar Ackles’ debuutalbum hebben geluisterd en hadden gesproken over zijn ongeëvenaarde coole label Elektra, dat werd gerund door de fantastische Jac Holzman en legendes van de West Coast-muziek zoals The Doors, Love, Tim Buckley en Delaney and Bonnie onder contract had.”

Ik las het en ging rechtop zitten. Hier kwamen twee dingen mooi samen. Zo inspireerde het boek Follow The Music (1998) van Jac Holzman mij om nog meer met muziek te doen en was ik dankzij een interview met Noel Gallagher een paar jaar geleden in een fijne David Ackles fase beland. De Oasis gitarist had het liedje Down River in een lijstje gezet met favorieten en van het een was het ander gekomen.

Het is dan ook een prachtig liedje, uit 1968. De hoofdpersoon is net vrij na drie jaar gevangenisstraf en we horen enkel zijn kant van het gesprek dat hij heeft met Rosy, zijn vriendin. Maar waarom stopte ze ineens met schijven? Mocht het niet meer van haar vader? De naam Ben valt. Ja, die kent hij wel, hij heeft immers bij Ben op school gezeten, het is een goede gast. Hij weet hoe laat het is, maar houdt zich sterk; ze moet die Ben maar dicht bij haar houden. Drie jaar was lang en het leven gaat door, dat weet hij ook wel. Hoe dan ook, hij vond het leuk om haar weer eens te zien na al die jaren, maar hij moet weer verder, hij heeft andere dingen te doen. O ja Rosy, hé Rosy, nog een ding: I care.

Hoewel er wel berichten in de pers verschenen dat Ackles in de gevangenis had gezeten (een interviewer begreep ‘m verkeerd toen hij in een verhaal over z’n tour langs gevangenissen, zei “I’ve been in prison 22 times”), is Down River niet autobiografisch. Toch was een gebeurtenis uit z’n leven wel de inspiratie voor Down River, zoals hij in een ander interview verduidelijkte. Hij had al drie jaar een vriendin toen hij na 5 maanden toeren in Zuid-Amerika thuiskwam en begreep dat ze in de tussentijd met een ander in het huwelijksbootje was gestapt. Ze had het ‘m alleen nog niet verteld. Al die maanden bleven ze wel schrijven, maar ze wou dit nieuws hem toch persoonlijk vertellen. “I’ll take whatever feeling I’ve got and put it into a framework that’s more romantic or that’s cleaner, that you can conjure more easily," aldus Ackles over z’n manier van songwriting.

Wel geliefd bij muzikanten als Elton John, Elvis Costello en Phil Collins, maar het grote publiek wist David Ackles nooit echt te bereiken, In de vijf jaar na z'n debuut bracht hij nog drie platen uit: Subway To The Country (1970), American Gothic (1972) en Five and Dime (1973). Geen verkoopsuccessen, maar tegenwoordig gelukkig allemaal te vinden in Spotify

Vooral op American Gothic staan een aantal prachtige, melancholische pianoliedjes. Neem bijvoorbeeld alleen al het uiterst duidelijk getitelde Waiting For The Moving Van. In 3 minuten en 39 secondes schept Ackles een trieste filmscene, met achtergrondverhaal. Het oude huis is leeg, tien jaar huwelijk is klaar. Hij staat buiten, op de veranda, te wachten. Die grote boom met schommel, wat zullen ze er mee doen? Het is er nooit van gekomen om die boomhut te timmeren. En de nooit gerepareerde voordeur, die piept en kraakt. Ze hoorde 'm altijd binnenkomen, diep in de avond, en liep 'm dan tegemoet op de trap. Nu werkt hij minder hard, maar is het wel te laat. De verhuiswagen laat op zich wachten. Waar blijven ze nou, hij moet nog een heel nieuw leven uitdenken.

Minsten zo mooi is Love's Enough. Een prachtige melodie en tekst over verliefd raken en te genieten van elk moment. Niet denken aan morgen, want tomorrow is forever and love's enough for anyone today.

Vanaf 1994 was er steeds meer interesse in het werk van David Ackles, dankzij de heruitgaves van Elektra. De verkoopcijfers waren goed en hij werd steeds meer gezien als een sterke singer/songwriter die nooit echt op waarde was geschat. Engeland begon aan 'm te trekken, maar het was te laat. David Ackles overleed in 1999 op 62 jarige leeftijd. 

zondag 23 mei 2021

Bruce is op de radio

Ja, op joen 22e in 'n auto onderweg 
Met joen allerbeste beste kameraoden 
Zomerdag, ramen lös, peuken op de lippen 
Bruce is op de radio
Alles klaor

   

zaterdag 22 mei 2021

14 jaar


Vandaag precies 14 jaar verscheen Boxer, de plaat die er voor zorgde dat ik steeds meer ging roepen dat The National De Beste Band is. Wat een pracht, draai 'm nog geregeld van begin tot eind.
 
Wat zo knap is, overal op die plaat van die zinnetjes die blijven hangen:
  • "It's hard to keep track of you falling through the sky."
  • "Another un-innocent, elegant fall into the un-magnificent lives of adults."
  • "Ada, I can hear the sound of your laugh through the wall."
  • "You might need me more than you think you will."
  • "Underline everything, I'm a professional."
  • "Everything I love gets lost in the drawers."
  • "Showered and blue-blazered, fill yourself with quarters."
  • "Hold ourselves together with our arms around the stereo for hours."
  • "I'll get money, I'll get funny again."
  • "Fifteen blue shirts and womanly hands."
  • "I want to start over, I want to be winning; Way out of sync from the beginning."
  • "Sometimes you go "la di da di da di da da" until your eyes roll back into your head."
  • "Let me come over, I can waste your time, I'm bored."
  • "You get mistaken for strangers by your own friends."
  • "We're half awake in a fake empire."
  • "You're the tall kingdom I surround; Think I better follow you around."
  • "You were always weird but I never had to hold you by the edges, like I do now."
  • "In the corners of front yards, getting in and out of cars."
  • "Cinderella through the room, I glide and swan 'cause I'm the best slow dancer in the universe."
  • "I've been dragging around from the end of your coat for two weeks."
  • "Turn the light out, say goodnight, no thinking for a little while. Let's not try to figure out everything at once."
  • "If you think you're gonna faint, go out in the hallway. Let them all have your neck."

zaterdag 15 mei 2021

Liefhebberig


Vanochtend het solo-album Back To The Light (1992) van Queen gitarist Brian May gevonden bij de tweedehands platenboer. Had er laatst nog tevergeefs naar gezocht in Spotify, wild gemaakt door de lui van de heerlijk liefhebberige Queen Podcast.
   Ooit had ik 't album, natuurlijk dankzij m'n Queen-doorgeefluik-broer, op een cassettebandje, zo'n eentje van twee keer 45 minuten, de laatste twee liedjes op kant B. Al lang ergens bij een verhuizing verdwenen, en het nu afspelen zou het volgende probleem zijn geweest. 
   Deze zaterdag voor vier euro de honger gestild en al een paar keer helemaal gedraaid, er blijer mee dan het kind dat ik was in de jaren '90. Queen met Freddie was toen nog zo dichtbij, misschien was het daarom moeilijker te liefhebben. 
   Hoe dan ook: een fijne rockplaat, terug naar het licht.

maandag 10 mei 2021

Gasten

Afgelopen week, het gebeurde ineens, verslaafd geraakt aan het liedje Gasten van de West-Vlaamse band Het Zesde Metaal. Een paar avonden achter elkaar zocht ik het op in Spotify, las de tekst mee en draaide het dan nog eens en nog eens. Iets bleef me trekken.

'Maar ik ken de weg nog naar min roots en d' uren van de treins.' De sleutelzin, bleek zondagochtend. Koffie en weer eens luisteren en meelezen. En de beelden kwamen. Uren in de trein, Amsterdam uit, overstappen in Amersfoort, de IJssel over en het gevoel terug te gaan naar een leven dat ik ooit leefde, waar ik pas laat durfde uit te spreken iets te willen doen met schrijven, of met nieuwe media of met popmuziek, of met weet ik veel, iets creatiefs. Iets, in het westen.

Uren in de trein en terug naar m'n ouders in het dorp, even kijken bij de basisschool die al lang een andere naam heeft en langs de velden van de voetbalclub waar ik te lang hoopte ooit de overstap te kunnen maken van de Derde Klasse Zaterdag Noord naar volle stadions, eerst in Nederland en dan in Italië. Daar op de club, altijd die gasten, die 'veel te goe' kerels'. Een aantal in dezelfde basisschoolklas, minstens drie keer per week in touw, in 4-4-2, maar vaker 4-3-3 opstelling. In kleedkamers, op de buik door de blubber na een niet afgelaste training, in een sliert auto's door de Noordelijke provincies. In vakantieparken, in kantines, in derde helften die veel langer duurden dan de wedstrijden. Lang wist ik het bier te weerstaan, maar uiteindelijk geef je toch op en werd het nog leuker, zo was 't wel. 'W'gaan der nog vele meugen drinken voorda' w' al 't verloren vocht kunn'n compenseren.'

Een jaar en twee maanden geleden was ik voor het laatst in het dorp, op de club nog langer geleden, 'al veel te lang geleden'. Het verwatert en verandert uiteindelijk toch allemaal, hoeveel jaren je er ook hebt liggen, hoeveel wedstrijden je ook hebt gespeeld, hoeveel je ook hebt gevloekt bij weer een mislukte actie op de rechterflank en ''k zoe beter toch nog ne keer gaan.'

De laatste keer een mini-reünie, in de zomer, de club bestond 50 jaar, terug met m'n grote broer. Er werd gebarbecued, een zanger bij een aanhanger deed iets met instrumentale muziek uit een laptop. Bier uit glazen, iedereen op het terras bij het hoofdveld dat geleden had onder het seizoen en het afsluitende mixtoernooi. Met een jeugdtrainer sprak ik over de lichting F'jes van de begin jaren '90 en over Amsterdam.

Lang niet iedereen was er, meer waren vertrokken en wisten dat 'we nu voe mekaar te treffen masse omme moesten rien.' Maar ik was blij dat hij er wel even was, zoals ik altijd blij was als hij er was als ik weer eens terugkwam. Een goede gast, ontmoet in groep 2, hij had z'n zwemdiploma's al en bleef altijd een kop groter. Na schooltijd voetballen, naar huis fietsen en hutten bouwen op een stuk boerenland waar nu gezinnen wonen. Die laatste ontmoeting voelde vertrouwd, ook al waren we geen echte vrienden meer. De afstand was te groot geworden, we spraken elkaar te weinig en wisten steeds minder van elkaar. Misschien was ik daar toen het minst rouwig om, enorm bezig mezelf aan de andere kant van het land opnieuw uit te vinden. 'K hope da' j' 't mie vergeeft.' 

Nog regelmatig denk ik ineens aan 'm. Mooi, toch. Bij een voetbalwedstrijd op televisie, bij het luisteren van een West-Vlaams liedje, bij een steek in de maag. Het zal ook de leeftijd zijn, we scheelden maar een maand.

Het was m'n vader die het doorbelde, vorige maand al weer twee jaar geleden. Ik zat op kantoor in Hilversum, te schrijven aan iets. 'De mens'n in 't dorp, ze waren der van aangedaan.'